Και σκασμένος είναι και είναι οι μπαταρίες εξαντλημένες. Και άδειος είναι και κενός από πάθος και δύναμη, με το μάτι να μην γυαλίζει όπως τουλάχιστον στην αρχή της σεζόν. Την ίδια στιγμή που καλείται να παίξει υπό πίεση, την ίδια στιγμή που το γκολ δεν μπαίνει με την ευκολία που ερχόταν στον πρώτο γύρο, αρχίζουν οι τραυματισμοί, εξέλιξη αναμενόμενη λόγω των συνεχόμενων αγώνων, οι κάρτες δημιουργούν κίτρινο πυρετό και πονοκέφαλο στον Χατζηνικολάου, με αποτέλεσμα το μικρό ρόστερ να γίνεται ακόμα πιο μικρό.
Αυτή είναι η ιστορία του Πλατανιά στον β’ γύρο και σε όλα αυτά, με λίγα λόγια, οφείλεται το γεγονός ότι το σερί των ανεπιτυχών αποτελεσμάτων έχει φτάσει πια στα επτά παιχνίδια, στα οποία οι ερυθρόλευκοι έχουν ΚΕΡΔΙΣΕΙ τόσους βαθμούς, τέσσερις, όσους είχαν ΧΑΣΕΙ στα εφτά πρώτα ματς της σεζόν. Οι πέντε νίκες και δυο ισοπαλίες του φθινοπώρου έγιναν την άνοιξη τέσσερις ισοπαλίες και τρεις ήττες απέναντι στους ίδιους ακριβώς αντιπάλους!
Αυτός ο Πλατανιάς όπως περιγράφεται στον πρόλογο, και όσο καθυστερεί να ανακάμψει, ρεαλιστικά, δύσκολα θα καταφέρει να φέρει στο Μάλεμε τον πολυπόθητο στόχο που πριν από μόλις ένα μήνα έμοιαζε ορατός. Το ψέλλισε και ο Χατζηνικολάου στη συνέντευξη τύπου μετά το ματς με τον Ηρακλή. «Θα παλέψουμε μέχρι τέλους, αλλά τα όπλα μας είναι περιορισμένα…» ήταν συνοπτικά το νόημα των δηλώσεων του νέου τεχνικού του Πλατανιά.
Εννοείται βέβαια ότι όλοι στον Πλατανιά οφείλουν να το κυνηγήσουν και να το προσπαθήσουν μέχρι το τέλος με κάθε ικμάδα δύναμης τους έχει απομείνει και να μην καταθέσουν τα όπλα παρά την απογοήτευση που νιώθουν. Το οφείλουν στον εαυτό τους, στην προσπάθεια που έχουν κάνει μέχρι τώρα και στο κόσμο που τους πίστεψε και ενθουσιάστηκε με τα κατορθώματά τους.
Ακόμα και αν δεν τα καταφέρουν, όπως σωστά είπε ο Χατζηνικολάου, τουλάχιστον θα δημιουργήσουν την παρακαταθήκη για το μέλλον. Άλλωστε ήδη έχουν πετύχει πολλά και κανείς δεν πρόκειται να τους κατηγορήσει και να τους καταλογίσει αποτυχία επειδή μια ομάδα που πριν από τρία χρόνια έπαιζε στο Περιφερειακό στην πρώτη της χρονιά –ever- στην Β’ εθνική δεν ανέβηκε στη Super League. Μην τρελαθούμε κιόλας.
Από την άλλη βέβαια θα μείνει η πίκρα για τη τεράστια ευκαιρία που είχε στα χέρια του, που όμως αν τελικά χαθεί, δεν θα έχει χαθεί ούτε στον β’ γύρο, ούτε στα μπαράζ (αν τελικά καταφέρει να περάσει), ούτε στην αποχώρηση του Καβακά, ούτε στη πρόσληψη του Χατζηνικολάου. Θα έχει χαθεί τον Γενάρη…
Το στοίχημα του Πλατανιά και η ευκαιρία του Χατζηνικολάου
Γράφει ο Μάνος Βαϊδάκης
Η εποχή Καβακά στον Πλατανιά έλαβε τέλος, δίνοντας την θέση της σε μια περίοδο αναταραχής, ελπίζουμε μικρή, που προκάλεσε τριγμούς στο μέχρι τότε σταθερό οικοδόμημα των ερυθρόλευκων. Οι άνθρωποι του Πλατανιά, αφού εξάντλησαν τις επιλογές που είχαν για να φέρουν στο Μάλεμε προπονητή από το «πάνω ράφι» κατέληξαν στον Γιάννη Χατζηνικολάου. Πριν από μια δεκαετία και μετά την εξαιρετική πορεία που είχε κάνει τότε με τον Άγιο Νικόλαο, ο Σερραίος στη καταγωγή αλλά πλέον …Κρητικός τεχνικός ήταν ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ονόματα προπονητή στην Ελλάδα. Κάτι σαν τον Καβακά σήμερα…
Στη πορεία όμως ο Χατζηνικολάου δεν δικαιώθηκε, αφού οι επιλογές του (ΟΦΗ, Ιωνικός και Αιγάλεω) ήταν δύσκολες και οι αποστολές που ανέλαβε «αυτοκτονίας», μιας κι όλες οι ομάδες που συνεργάστηκε ήταν από προβληματικές έως ιδιότροπες και το περιβάλλον εργασίας που συνάντησε μακριά από αυτό λέμε ιδανικό.
Δεν παύει όμως ακόμα και τώρα, να είναι ένας σοβαρός τεχνικός, με προσωπικότητα και καλό χαρακτήρα, άμεμπτος, με άρτια προπονητική κατάρτιση, εμπειρία από Α’ και Β’ εθνική αλλά και «μαθημένος» να λειτουργεί σε δύσκολες καταστάσεις. Αυτά ήταν άλλωστε και τα κριτήρια επιλογής.
Για τον Πλατανιά είναι σαφές ότι είναι ένα ρίσκο, όπως ρίσκο ήταν και οι πρότερες επιλογές των Τσίρκοβιτς και Καβακά (που κρίθηκαν απόλυτα επιτυχημένες), ενώ για τον Χατζηνικολάου ο Πλατανιάς αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία επιστροφής στο προσκήνιο (μετά από ενάμισι χρόνο προπονητικής αδράνειας). Ο 47χρονος τεχνικός καλείται να αποδείξει στο Μάλεμε, έστω και με καθυστέρηση μιας δεκαετίας ότι ο χαρακτηρισμός του ταλαντούχου προπονητή που του είχε αποδοθεί τότε, δεν ήταν τυχαίος και ότι μπορεί να επιστρέψει δριμύτερος και να δικαιώσει όσους τον εμπιστεύτηκαν.
Επίσης είναι σαφές ότι το έργο του είναι εξαιρετικά δύσκολο. Αναλαμβάνει μια αποδεδειγμένα καλή ομάδα που όμως έχει χάσει την αυτοπεποίθησή της, την πίστη στις δυνατότητές της, την ηρεμία της και την ενέργεια της, αλλά από την άλλη παραμένει μέσα στον υψηλό στόχο που έχει η ίδια χτίσει μέσα από την απίστευτη πορεία της στον α’ γύρο. Όλα αυτά πρέπει να διορθώσει ο Χατζηνικολάου και μάλιστα γρήγορα γιατί οι αγωνιστικές τρέχουν και οι αντίπαλοι του Πλατανιά έχουν βρει ρυθμό.
Ο Χατζηνικοάλου καλείται να επαναφέρει την ηρεμία, να διαχειριστεί τη κρίση και κυρίως να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές και να τους προσφέρει και πάλι όραμα και ελπίδα. Αν τα καταφέρει (ανεξάρτητα αν επιτευχθεί ο στόχος της ανόδου) τότε ο ίδιος θα κριθεί πετυχημένος και η επιλογή απόλυτα εύστοχη. Αν όχι ο Πλατανιάς θα μείνει στη πορεία του α’ γύρου μοιρολογώντας για την τεράστια δυνατότητα που του παρουσιάστηκε φέτος και ο Χατζηνικολάου απογοητευμένος ότι για μια ακόμα φορά δεν κατάφερε να αρπάξει την ευκαιρία.
Η εποχή Καβακά τελείωσε στον Πλατανιά. Απρόσμενα και αιφνίδια όπως ξεκίνησε και η δεύτερη θητεία του στην ομάδα, με τις δυο πλευρές να ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους.
Και για τους δυο βέβαια δύσκολοι και δύσβατοι.
Καταρχήν για τον Καβακά, ο οποίος σίγουρα σε πρώτη φάση θα εξαργυρώσει την εκπληκτική πορεία που έκανε φέτος με τον Πλατανιά, τον οποίο ανέλαβε ως πρώτο φαβορί για τον υποβιβασμό και τον οδήγησε στην κατάκτηση του άτυπου τίτλου του πρωταθλητή χειμώνα αφήνοντας σύξυλη και με το στόμα ανοιχτό όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα. Σε δεύτερη φάση όμως και ο ίδιος θα κληθεί να επιβεβαιώσει στον επόμενο σταθμό της καριέρας του ότι είναι τόσο άξιος όσο έδειξε στον Πλατανιά, ότι μπορεί να διαχειριστεί καταστάσεις μεγαλύτερης πίεσης από αυτές του ήσυχου και υποτονικού σε αντιδράσεις Μάλεμε και ότι είναι ένας ανερχόμενος ταλαντούχος προπονητής. Στο χέρι του είναι, γιατί ικανότητες απέδειξε ότι διαθέτει και μάλιστα πολλές. Αρκεί και ο ίδιος να φροντίσει να βελτιωθεί σε κάποια σημεία που υστερεί και να ωριμάσει γρήγορα προπονητικά.
Για τον Πλατανιά τώρα, ο δρόμος του είναι ακόμα πιο ανηφορικός. Καταρχήν καλείται να βρει σε μια δύσκολη περίοδο, με τη σεζόν να βρίσκεται στη πιο κρίσιμη καμπή, καταρχήν ηρεμία και τη χαμένη αυτοεκτίμηση στοιχεία που θα κληθεί να του δώσει ο νέος προπονητής. Και εδώ έρχεται το μεγάλο και κρίσιμο στοίχημα για τη διοίκηση. Θα καταφέρει να βρει (και πάλι) και να πείσει να κατβάσει στα Χανιά, ένα ικανό προπονητή που θα καταφέρει εν μέσω κρίσιμων αγώνων να εμπνεύσει τους παίκτες να επαναφέρει την ψυχολογία στα αποδυτήρια και κυρίως να ξαναβάλει σε τροχιά επιτυχιών την ομάδα; Αναμφισβήτητα δύσκολο έργο.
Οι επιλογές του Πλατανιά είναι δυο. Ή χτυπάει ένα προπονητή «όνομα», έμπειρο, με κύρος και προσωπικότητα που θα έρθει για να κυνηγήσει αποκλειστικά το στόχο της ανόδου ή έναν «στυλ» Καβακά που θα έρθει για να συνεχίσει το έργο του προκατόχου του με στόχο να διεκδικήσει βέβαια τον στόχο αλλά που όμως αυτό, δεν θα είναι αυτοσκοπός αφού παράλληλα θα έχει μέλημα να ετοιμάσει την ομάδα της επόμενης σεζόν. Περιπτώσεις που συνδυάζουν και τα δυο είναι ελάχιστοι. Ο μόνος που μπορώ να σκεφτώ από τους διαθέσιμους είναι ο Παύλος Δερμιτζάκης στον οποίο μάλιστα έγινε κρούση, με τον Χανιώτη στη καταγωγή προπονητή να αρνείται ευγενικά, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν επιθυμεί να αναλάβει ομάδα στη μέση της χρονιάς.
Η υλοποίηση του πρώτου πλάνου είναι σαφώς πιο δύσκολη, αφενός γιατί τέτοιοι προπονητές είναι συγκεκριμένοι στο ελληνικό ποδόσφαιρο και οι περισσότεροι την παρούσα στιγμή έχουν δουλειά και αφετέρου δύσκολα θα πεισθούν να κατέβουν τα Χανιά για να αναλάβουν μια ομάδα χωρίς μεγάλη δυναμική όπως ο Πλατανιάς και η οποία βρίσκεται σε αγωνιστική κρίση. Βέβαια στην εξίσωση πρέπει να μπει και ο οικονομικός παράγοντας. Όμως ο Πλατανιάς με προίκα τη δεύτερη θέση έως τώρα εβρισκόμενος μπροστά στην μεγαλύτερη ίσως ευκαιρία της ιστορίας του είναι απόλυτα λογικό να θελήσει να εξαντλήσει τις πιθανότητες του. Και σίγουρα αυτές είναι περισσότερες με ένα προπονητή «αλεπού» στον ερυθρόλευκο πάγκο ο οποίος ξέρει εμπειρικά να διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις τις οποίες έχει φάει με το κουτάλι κατά το παρελθόν.
Τέτοιοι προπονητές, δυνητικά θα μπορούσε να είναι ο Τεννές, ο Παπακώστας, ο Κατσαβάκης, ο Παράσχος (ενδεχομένως και μερικοί ακόμα) με τους δυο τελευταίους όμως αυτή τη χρονική στιγμή να είναι στους πάγκους της Δόξας και του Λεβαδειακού αντίστοιχα, με τον Κατσαβάκη πάντως λόγω του ότι οι Δραμινοί δεν έχουν ελπίδες παραμονής στη Super League να μην είναι απαγορευμένος στόχος.
Για τη δεύτερη επιλογή σαφώς υπάρχουν περισσότεροι διαθέσιμοι, αλλά εκτιμώ ότι ο Πλατανιάς θα κυνηγήσει την πρώτη και μόνο εφόσον δεν καταφέρει να φέρει ένα τέτοιο προπονητή θα στραφεί σε άλλη λύση.
Δεκατρία χρόνια έπρεπε να περάσουν για να κατακτήσει τον –άτυπο- τίτλο του πρωταθλητή Κρήτης μικτή ομάδα των Χανίων. Το κατάφεραν τη Τετάρτη οι παίδες οι οποίοι απέδειξαν για μια ακόμα φορά ότι δεν υστερούν σε ταλέντο απέναντι σε καμία αντίστοιχη ομάδα με δεδομένο ότι η κραταιούσα ομάδα του Ηρακλείου αποτελεί κριτήριο ανταγωνιστικότητας από τη στιγμή που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες της Χώρας, με πολλές διακρίσεις (ακόμα και πρωτιές) τα τελευταία χρόνια σε Πανελλήνιο επίπεδο.
Ωστόσο για να μην θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός και τα φώτα πέσουν και πάλι σε μικτή ομάδα των Χανίων έπειτα από μιάμιση δεκαετία θα πρέπει να υπάρξει σταθερότητα. Μια τέτοια επιτυχία κάθε δεκαπέντε χρόνια δεν λέει τίποτα. Αυτό που θα έχει σημασία και θα -απο-δείξει ότι όντως γίνονται βήματα ανάπτυξης είναι να υπάρξει μια σταθερότητα στην ανταγωνιστικότητα των ομάδων αυτών, τόσο σε επίπεδο Παίδων όσο και σε επίπεδο Νέων (οι οποίοι φέτος τερμάτισαν τελευταίοι μαζί με το Λασίθι με μόλις μια νίκη στο ενεργητικό τους) οι οποίες επί της ουσίας δεν κάνουν κάτι άλλο από το να δηλώνουν την ποιότητα αλλά και το επίπεδο του ποδοσφαίρου των περιοχών που εκπροσωπούν.
Αυτή τη περίοδο στα Χανιά υπάρχει μια χρυσή ευκαιρία για τις νέες φουρνιές ποδοσφαιριστών, από την ηλικία των 14 έως των 18 χρόνων. Την ευκαιρία αυτή τη δίνουν ο Πλατανιάς και ΑΟ Χανιά που εκπροσωπούν το ποδόσφαιρο μας στις εθνικές κατηγορίες. Οι μεν ερυθρόλευκοι μέσω της ομάδας νέων που αγωνίζεται στο αντίστοιχο πρωτάθλημα της Β’ εθνικής και η οποία έχει δείξει πολύ ανταγωνιστική παρά το γεγονός ότι δημιουργήθηκε μέσα σε λίγες ώρες μαζεύοντας ότι διαθέσιμο αξιόλογο υπήρχε στα γήπεδα του τοπικού και οι δε κυανόλευκοι που έχουν ξεκινήσει από τη πλευρά τους ένα παιδομάζωμα παίρνοντας για την πρώτη τους ομάδα άλλους τόσους ταλαντούχους νεαρούς ποδοσφαιριστές σε μια κίνηση που θωρακίζει το μέλλον τους.
Και βεβαίως δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός, ότι αυτή τη δεκαπενταετία που καμία Χανιώτικη μικτή δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί το Ηράκλειο ή ακόμα και το Ρέθυμνο (κάποιες φορές) το Χανιώτικο ποδόσφαιρο εκπροσωπήθηκε από μόλις δυο ομάδες για μόλις τρεις συνολικά σεζόν, στα εθνικά πρωταθλήματα. Από την «ψηλομύτα» ΑΕΧ και την «φωτοβολίδα» Ιωνία.
Όταν για μιάμιση δεκαετία δεν υπήρχε μια ομάδα να αποτελέσει κίνητρο για τους εκκολαπτόμενους ποδοσφαιριστές δεν μπορείς να περιμένεις ποδοσφαιριστές που ονειρεύονται να παίξουν ποδόσφαιρου επιπέδου, μεγαλύτερου του τοπικού ή άντε του Περιφερειακού.
Τώρα είναι λοιπόν ευκαιρία τόσο για τους νεαρούς παίκτες όσο φυσικά και για τις ομάδες από την τελευταία της Γ’ τοπικής κατηγορίας μέχρι τον ΑΟΧ και τον Πλατανιά να την καρπωθούν…
Ίσως η πιο δημοφιλής ερώτηση στα ποδοσφαιρικά και όχι μόνο στέκια της πόλης το τελευταίο διάστημα είναι «που το πάει ο Πλατανιάς;». Ακόμα και ο απλός κόσμος που δεν είναι του γηπέδου ούτε του ποδοσφαίρου όποτε βρει ευκαιρία και κάποιον λίγο πιο σχετικό από τον ίδιο, έχοντας ακούσει για τη πορεία του Πλατανιά σε τηλεοράσεις , εφημερίδες, συζητήσεις , ρωτάει. «Που μπορεί να φτάσει ο Πλατανιάς;»
Και η απάντηση είναι «Έλα ντε…». Όσοι έχουν ρωτήσει δεν έχουν πάρει πιο συγκεκριμένη απάντηση από τη παραπάνω και όσοι έχουν κληθεί να απαντήσουν δεν μπορούν να πουν κάτι πιο πειστικό. Γιατί; Γιατί απλά κανείς δεν ξέρει. Κοινώς η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Απόλυτα λογικό. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει για μέχρι που έχει καύσιμα αυτή η ομάδα η οποία φτιάχτηκε σε μια νύχτα με στόχο να σωθεί στην άγνωστη Β’ εθνική αλλά μετά από 13 αγωνιστικές έχει κάνει σμπαράλια κάθε ποδοσφαιρική λογική και κάνει πασαρέλα στη κορυφή της βαθμολογίας, έχοντας πετύχει τεράστιες και ιστορικές νίκες.
Ακόμα και οι πλέον αρμόδιοι δεν είναι ακόμα σε θέση να δώσουν τέτοιες απαντήσεις γιατί απλά και αυτοί είναι εξίσου ξαφνιασμένοι με όλους τους άλλους και σίγουρα πιο προβληματισμένοι από όλους. Ευχάριστα βέβαια, αλλά προβληματισμένοι.
Το καλύτερο σενάριο για την σταχτοπούτα της Β’ εθνικής είναι να αντέξει και να συνεχίσει στο ίδιο τέμπο διεκδικώντας κόντρα στα μεγαθήρια μια θέση, ας πούμε στα πλέι-οφ ανόδου (θέση στην εξάδα δηλαδή). Το χειρότερο σενάριο είναι να μην αντέξει να ξεφουσκώσει και να κλατάρει. Ακόμα όμως και στο χειρότερο σενάριο ο Πλατανιάς είναι ήδη νικητής και πολλαπλά κερδισμένος. Έχει πετύχει το πρώτο στόχο (σωτηρία) έχει ζήσει το όνειρο της κορυφής και έχει αναγκάσει άπαντες να υποκλιθούν στην σταθερότητα και την δίψα που τον διακρίνει.
Τώρα για το δεύτερο πιο δημοφιλές ερώτημα αν ο Πλατανιάς πρέπει να κυνηγήσει το όνειρο αν και εφόσον του παρουσιαστεί, η απάντηση νομίζω δεν χωράει δεύτερη σκέψη. Δεν τη δίνω εγώ αλλά ένας πολύσοφος που όμως δεν θυμάμαι ποιος είναι. Ο Πλατανιάς «πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιάσει αυτό που είναι για αυτό που μπορεί να γίνει…». Άλλωστε τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα (αυτό το μεγάλο απόφθεγμα είναι δικό μου, χωρίς τη συνδρομή κανενός σοφού)…
Ένας αγώνας που ξεκίνησε ως γιορτή του Χανιώτικου ποδοσφαίρου εξελίχθηκε σε παρωδία. Ο τελικός του Κυπέλλου παίδων ανάμεσα στον ΑΟ Χανιά και τον Πλατανιά/ΑΕ Κυδωνίας που ήταν να διεξαχθεί τη Τετάρτη στο γήπεδο της Μ.Ελιάς δεν έγινε ποτέ, μετά από απόφαση της διοίκησης του ερασιτέχνη Πλατανιά, η οποία απέσυρε την ομάδα της διαμαρτυρόμενη για την τιμωρία του προπονητή της, Αντώνη Καρατζή, την παραμονή του αγώνα.
Ο τεχνικός του Πλατανιά (ο οποίος επειδή είναι προπονητής και στον Αστέρα Μανωλιόπουλο αναφέρεται στα παιχνίδια των παίδων ως εκπρόσωπος του Πλατανιά), με απόφαση της ΕΠΣΧ είχε τιμωρηθεί με ποινή απαγόρευσης εισόδου στα γήπεδα για 1 χρόνο με αναστολή, τιμωρία όμως που ενεργοποιήθηκε αυτόματα μετά από τη αποβολή του στον αγώνα μπαράζ με τον Άρη Σούδας που έγινε την περασμένη Δευτέρα και σχετική απόφαση της διοργανώτριας η οποία συνεδρίασε τη Τρίτη.
Επιπλέον οι ιθύνοντες του Πλατανιά υποστήριξαν ότι είχαν ζητήσει την αλλαγή της ημερομηνίας του αγώνα λόγω των αλλεπάλληλων παιχνιδιών (δεν είχε παρέλθει το 48ωρο από το τελευταίο ματς) που έχουν δώσει το τελευταίο διάστημα οι ποδοσφαιριστές της ομάδας τους, ενώ ισχυρίζονται ότι η τιμωρία του Καρατζή δεν είχε επισημοποιηθεί από την ΕΠΣΧ.
Από την άλλη, ο πρόεδρος της Ε.Π.Σ. Χανίων Γιώργος Βούρβαχης αφού παρέθεσε τα γεγονότα και επεσήμανε ότι για την τιμωρία ενημερώθηκε το βράδυ της Τρίτης ο γραμματέας της ΠΑΕ, Γιάννης Τρούλης, υποστήριζε ότι δεν υπήρχε άλλη διαθέσιμη ημερομηνία και ότι πρέπει να τηρηθούν οι νόμοι μην παραλείποντας να εξαπολύσει ευθεία επίθεση προς τον Καρατζή τον οποίο υπέδειξε ως τον αποκλειστικό υπεύθυνο για το άδοξο τέλος που είχε ο αγώνας.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η αναζήτηση απονομής δικαιοσύνης δεν έχει καμία απολύτως αξία και σημασία. Ενδεχομένως εν μέρει δίκαιο έχουν όλες οι πλευρές (και η ΕΠΣΧ που ζητούσε να εφαρμοστούν οι νόμοι και ο Πλατανιάς που είχε ζητήσει την αναβολή του αγώνα αφού είχε δώσει αγώνα πριν από δυο μέρες). Σημασία όμως σε αυτές τις περιπτώσεις έχει όμως το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα «λέει» ότι αναμφισβήτητα ο μεγάλος χαμένος ήταν το Χανιώτικο ποδόσφαιρο και κυρίως οι νεαροί ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων. Οι 15χρονοι, που μεταξύ τους είναι φίλοι, δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα και που πήγαν στο γήπεδο προετοιμασμένοι να δώσουν ένα αγώνα γιορτή, γεμάτοι λαχτάρα να απολαύσουν την αναμέτρηση και να ευχαριστηθούν τον αγώνα και την ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει οι πολλοί φίλαθλοι που πήγαν στο γήπεδο. Και αντί αυτού οι μεν έφυγαν απογοητευμένοι που δεν …έβγαλαν τη φόρμα τους και οι δε πανηγυρίζοντας μια νίκη που δεν ευχαριστήθηκαν. Δυστυχώς για μια ακόμα φορά τις διαφορές των μεγάλων τις πλήρωσαν τα μικρά παιδιά τα οποία σε ένα αγώνα που δεν κρινόταν δα και το ποδοσφαιρικό τους μέλλον ούτε και κανένας σπουδαίος τίτλος, στερήθηκαν τη χαρά του παιχνιδιού. Γιατί για αυτά, το ποδόσφαιρο δεν είναι διαφορές και αντιπαλότητες είναι διασκέδαση. Κρίμα, γιατί κάποιος θα έπρεπε να σκεφτεί να μικρά παιδιά…
Κύπελλο ήταν και πάει. Αήττητο ήταν και πάει για τον Πλατανιά, το οποίο οι ερυθρόλευκοι έχασαν στο 10ο φετινό τους επίσημο παιχνίδι. Το διατηρούν βέβαια στο πρωτάθλημα και αυτό είναι εξόχως σημαντικό. Λοιπόν, σκέψεις και συμπεράσματα από το τελευταίο ματς του Πλατανιά τη φετινή χρονιά απέναντι στη Κέρκυρα που έληξε με το βαρύ και ίσως άδικο για την συνολική εικόνα του ματς, 3-0. Εννοείται πως ο Πλατανιάς δεν δικαιούτο κάτι παραπάνω από την ήττα, αλλά ένα πιο τιμητικό σκορ κάλλιστα θα μπορούσε να είχε πάρει.
- Ο Πλατανιάς ήθελε αλλά δεν μπορούσε. Ήθελε να πάρει τη πρόκριση αλλά δεν ήταν εύκολο να τα βάλει με μια ομάδα επιπέδου Super League. Άλλη κλάση
- Η διαφορά μιας μεσαίας ομάδας της FL (χωρίς να μας ξεγελάει η τωρινή βαθμολογική θέση του Πλατανιά) όπως θεωρούνται οι ερυθρόλευκοι (βάσει και δηλώσεων Καβακά), με μια κακή της Super League είναι πολύ μεγάλη. Άλλη δύναμη, άλλη ταχύτητα, άλλο επίπεδο αποτελεσματικότητας…
- Για τον κυριότερο λόγο που κάποιος πρέπει να βγάλει προπονητικά το καπέλο στον Καβακά είναι ότι δεν «πουλάει» την φιλοσοφία του για ένα αποτέλεσμα. Ο Καβακάς έχει επιλέξει ένα συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού, με επιθετικό ποδόσφαιρο, με κατοχής μπάλας, πάσινγκ γκέιμ, την μπάλα χαμηλά, αλληλοκαλύψεις, ασφυκτικό πρες και το οποίο δεν θυσιάζει ούτε όταν απέναντί του βρίσκεται μια ομάδα κλάσεις ανώτερη ποιοτικά. Ο Καβακάς δεν θυσιάζει για ένα αποτέλεσμα την αγωνιστική του φιλοσοφία ακόμα και αν ξέρει ότι ενδεχομένως ένα άλλο στυλ παιχνιδιού να ταίριαζε περισσότερο στις συνθήκες ενός συγκεκριμένου και αγώνα ή ακόμα και αν ξέρει ότι με τον δικό του στυλ υπάρχει κίνδυνος ακόμα και φάει πέντε γκολ. Αυτό έχει επιλέξει να παίξει, αυτό εκπαιδεύει τους παίκτες του να παίζουν και αυτό θα παίζουν ακόμα και αν απέναντί του βρεθεί η …Μπαρτσελόνα.
- Ομάδες που πιέζουν ψηλά και ασφυκτικά δυσκολεύουν τον Πλατανιά. Το έκανε ο Πανσερραϊκός στο τελευταίο ματς πρωταθλήματος (βασικά στο β’ μέρος), το έκανε και η Κέρκυρα και του δημιούργησαν πολλά προβλήματα. Ο Πλατανιάς δυσκολευόταν να ξεκινήσει όπως ήθελε το παιχνίδι του από την άμυνα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν έλειψαν τα λάθη.
- Ο Παπαζούδης σύντομα θα αποτελέσει παρελθόν. Και αυτό δεν είναι απόρροια ρεπορτάζ, ειλικρινά δεν γνωρίζω τίποτα σχετικά, αλλά στο ματς με την Κέρκυρα έγινε σαφές ότι ο Καβακάς δεν τον υπολογίζει. Όταν ο βασικός αμυντικός χαφ (Πότσι) είναι εκτός αποστολής και ο προπονητής επιλέγει να ρίξει σε ματς κόντρα σε ομάδα μεγαλύτερης κατηγορίας τον άβγαλτο Μανουσάκη αντί του σίγουρα πιο έμπειρου Παπαζούδη, ε, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι ο πρώην αμυντικός μέσος του Θρασύβουλου δεν υπολογίζεται.
- Ο Μανουσάκης και ο Μαρτσάκης έδειξαν ότι παρά την έλλειψη ανάλογων εμπειριών έχουν τις δυνατότητες να σταθούν στο πρωτάθλημα της FL και αξίζει να τους δοθεί η ευκαιρία. Ο πρώτος έπαιξε όλο το 90λεπτο στην πιο δύσκολη θέση του αγωνιστικού χώρου (ειδικά όταν απέναντι σου έχει παίκτες όπως ο Γραμμόζης, ο Γερμανός Χαμπλ ο Μπάρκογλου και ο Βραζιλιάνος Γκουστάβο) και μάλιστα χωρίς άλλον κλασικό κόφτη δίπλα του και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων (τηρουμένων πάντα των αναλογιών) και ο δεύτερος όταν πέρασε στον αγωνιστικό χώρο στο
- Ενδεχομένως ο Καβακάς που ξέρει την ομάδα του καλύτερα από τον καθένα να γνωρίζει με ακρίβεια τις δυνατότητές της. Άλλωστε έχει επισημάνει πολλές φορές, ότι παρά την πρώτη θέση της βαθμολογίας συνεχίζει να ανησυχεί (και δικαίως). Ωστόσο αυτοί που ενδεχομένως βλέποντας την βαθμολογική θέση του Πλατανιά να παρασύρονταν κάνοντας σκέψεις πρωταθλητισμού, μετά το ματς με τους Φαίακες, προσγειώθηκαν στην πραγματικότητα. Όχι λόγω του τελικού αποτελέσματος ή του αποκλεισμού, αλλά επειδή η Κέρκυρα ανέδειξε περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα τις αδυναμίες του Πλατανιά. Δωρεάν και χωρίς κόστος μαθήματα από τη Κέρκυρα και μια ήττα που μπορεί να φανεί εξόχως χρήσιμη.
- Για την ανάγκη μεταγραφών δεν το αναφέρω ως διαπίστωση, γιατί αυτό θεωρείται δεδομένο. Αυτό που πάντως πρέπει να τονιστεί είναι ότι η αποχώρηση του Πότσι αλλάζει τον μεταγραφικό σχεδιασμό καθώς η ομάδα θα χρειαστεί ακόμα ένα ή δυο παίκτες επιπλέον σε σχέση με τις δυο μεταγραφές που σκέφτονταν μέχρι πρότινος στο Μάλεμε (χωρίς σε αυτές να υπολογίζεται η απόκτηση του Μαραγκού).
- Στις εποχές που ζούμε το Κύπελλο που άλλοτε οι μικρομεσαίες ομάδες της Super League υποτιμούσαν και σχεδόν σνόμπαραν, πλέον το αντιμετωπίζουν με τη πρέπουσα σοβαρότητα. Όχι για αγωνιστικούς λόγους, αλλά για οικονομικούς αφού μέσω της διοργάνωσης μπορούν να εξασφαλίσουν κάποια χρήματα για τα ματωμένα ταμεία τους. Μέχρι πρόσφατα δεν τα είχαν ανάγκη (στις εποχές των παχιών αγελάδων), πλέον όμως έχουν και παραέχουν…
Καλές γιορτές και καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία πάνω από όλα...
Η υψηλή κριτική, οι μάγκες και αν ξέραμε τι θέλαμε...
Γράφει ο Μάνος Βαϊδάκης
Δεν άργησαν (ίσα-ίσα), αλλά άρχισαν οι καταστροφολογίες μετά την ήττα στο Ρουφ. Με αφορμή την βαριά ήττα του ΑΟΧ από τον ΠΑΟ, διάφοροι, οι λεγόμενοι, γνωστοί –άγνωστοι βγήκαν μετά από καιρό από την κρύπτη τους και άρχισαν την υψηλή κριτική, ζητώντας εδώ και τώρα αλλαγές και τα κεφάλια διαφόρων επί πίνακι, σκούζοντας επειδή η …προχθεσινή ομάδα αμαύρωσε δήθεν την ιστορία του συλλόγου. Η ίδια που πριν από μια εβδομάδα ακριβώς έβαζε τρία...
Κριτική εκ του ασφαλούς, βέβαια, γιατί αν θέλουν όντως να βοηθήσουν η πόρτα είναι ανοιχτή και περιμένει όποιον έχει άλλη άποψη, σχέδιο και φυσικά λεφτά. Όποιος δεν θέλει να βλέπει την πιτσιρικαρία του Πετράκη, αλλά προτιμάει κάτι καλύτερο και φυσικά πιο δαπανηρό, μπορεί να πάει να δώσει τον παρά του, να φέρει πέντε παικταράδες (που αυτή την εποχή κυκλοφορούνε πάμπολλοι στην αγορά) και η ομάδα να πάει για πρωτάθλημα από τώρα.
Ο ΑΟΧ, το έχω πει και το γράψει επανειλημμένως, σχεδιάστηκε (έστω και κατά ανάγκη) με σκοπό να πρωταγωνιστήσει αύριο κι όχι σήμερα. Ο ΑΟΧ ακόμα χτίζεται και αν οι φίλοι του (άσπονδοι και μη) θέλουν σταθερό υπόβαθρο σε αυτό το νέο οικοδόμημα και όχι ξύλινα πόδια, χρειάζεται υπομονή, χρόνο και δουλειά. Υποστήριξη και εμπιστοσύνη. Τίποτα άλλο. Να γίνεται κριτική επί του αγωνιστικού είναι απόλυτα δεκτό (και μερικές φορές επιβεβλημένο), αλλά μετά από τρία ματς πρωταθλήματος η απαξίωση μιας προσπάθειας δεν βοηθάει. Η μαγκιά όπως ξέρετε, δεν είναι να είσαι χειροκροτητής στις επιτυχίες ή μηδενιστής στις αποτυχίες. Η μαγκιά είναι να είσαι δίπλα στα δύσκολα. Για αυτό προφανώς και οι μάγκες είναι λίγοι. Γιατί οι περισσότεροι προτιμούν το πρώτο και στα δύσκολα λακίζουν…
…και αφού λακίσουν μετά αρχίζουν την εξ’ αποστάσεως κριτική. Αν η ομάδα έχει μόνο ξένους, γιατί έχει ξένους και που είναι οι Χανιώτες. Αν έχει έμπειρους, που είναι το «μέλλον». Αν έχει πιτσιρικάδες, δεν έχουν εμπειρία, φέρτε έμπειρους. Αν έχει Χανιώτες, δεν μπορούνε να αντέξουν την πίεση. Αν έχει μισθοφόρους βάλε μέσα τους Χανιώτες που ματώνουν τη φανέλα. Η ιστορία του ΑΟΧ. Ποτέ δεν ήταν ικανοποιημένος με αυτό που είχε, και ήθελε ή ζητούσε αυτό που δεν είχε. Ποτέ δεν στηρίχθηκε και υποστηρίχθηκε μέχρι τέλους ένα συγκεκριμένα πλάνο. Όποιο και αν ήταν αυτό. Καλό ή κακό, δεν μάθαμε ποτέ, γιατί ποτέ κανένα σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε, καθώς συνήθως υπό αυτή τη πίεση άλλαζε γρήγορα το πλάνο. Και από το ένα άκρο πήγαινε στο άλλο. Όπως, ο καλύτερος παίκτης μιας ομάδας που χάνει είναι αυτός που δεν παίζει, έτσι και στον ΑΟΧ. Καιρός να αλλάξει αυτό. Αν όχι, τι είχες …Γιάννη τι είχα πάντα!
Το απαξιωμένο πρωτάθλημα και τα τρία στοιχήματα του ΑΟΧ
Γράφει ο Μάνος Βαϊδάκης
Μετά από εξίμισι μήνες και μετρημένες 203 μέρες ξεκινάει το πρωτάθλημα της FL2.
Τελευταίο, καταϊδρωμένο και ίσως το χειρότερο όλων των εποχών, σε επίπεδο οργάνωσης, ανταγωνισμού και οικονομικής ευχέρειας. Για την οργάνωση δεν χρειάζεται να αναφερθούν και πολλά. Μόνο δυο είναι αρκετά: Η ημερομηνία έναρξης και το γεγονός ότι ακόμα δεν ξέρει κανείς τον αριθμό των ομάδων που υποβιβάζονται.
Για τον ανταγωνισμό αρκεί ο αριθμός των ομάδων του κάθε ομίλου, 12 από τη μια, 11 από την άλλη. Για την οικονομικά, η ΕΠΑΕ δηλώνει ανήμπορη ακόμα και για την ελάχιστη βοήθεια, οι ομάδες δυσανασχετούν, ακόμα δεν ξεκίνησαν απειλούν με αποχή και γενικά το μέλλον διαγράφεται μαύρο. Το πόσες ομάδες ξεκινούν το ξέρουμε (πάλι καλά), το πόσες όμως θα τελειώσουν κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει.
Έτσι κι αλλιώς ανέκαθεν η Γ’ εθνική αποτελούσε το αποπαίδι της ΕΠΑΕ, τη κατηγορία που υπήρχε απλά για να αποτελεί την τελική δοκιμασία των ομάδων που ήθελαν ή φιλοδοξούσαν να γίνουν μέλη της αδελφότητας της Β’ εθνικής. Η Γ’ εθνική ήταν βάσει του άγραφου πρωτόκολλου των μικρών κατηγοριών, η …τελετή μύησης των υποψήφιων «μασόνων»…
Πλέον όμως ακόμα και η αυτή η πάλαι ποτέ φραγκάτη Β’ εθνική, έχει γίνει μπαντηράκι, οπότε όπως αντιλαμβάνεστε δεν θα αργήσει και πολύ η εποχή που η Γ’ εθνική θα εξαφανιστεί από τον χάρτη ως μη χρήσιμη και τον τωρινό ρόλο της FL2, θα παίζει η Β’ εθνική που θα είναι το σκαλί ανόδου στη Σούπερ Λίγκα, ως η μοναδική κατηγορία που θα έχει το ...βάζο με το μέλι.
Και μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ανασφάλειας και αβεβαιότητας, ο ΑΟ Χανιά ξεκινάει για δεύτερη χρονιά το δικό του ταξίδι, σχεδόν στο άγνωστο. Με όνειρα, φιλοδοξίες, προβλήματα και τρία μεγάλα στοιχήματα που καλείται να κερδίσει, όλα άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους.
Το αγωνιστικό
Ο ΑΟΧ είναι ΑΟΧ! Μετά την πρώτη αναγνωριστική χρονιά, έφτασε η στιγμή της καταξίωσης. Πέρυσι, σε μια χρονιά με πολλά προβλήματα, σώθηκε άνετα, αλλά φέτος θέλει το κάτι παραπάνω. Θέλει να ανέβει στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας και να χτυπήσει τη πόρτα των πλέι-οφ. Ο Γιάννης Πετράκης έχει ετοιμάσει μια νεανική, φιλόδοξη και φρέσκια ομάδα η οποία παρά τις όποιες αδυναμίες μπορεί να έχει, εφόσον βρει το κατάλληλο πεδίο μπορεί να δράσει δυναμικά και να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Το οργανωτικό
Ο ΑΟΧ τις προηγούμενες χρονιές έχασε τις ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν. Ξόδευε αλλά δεν επένδυε… Τώρα, παρά τις δυσκολίες της εποχής, ήρθε ο καιρός να επενδύσει σε οργάνωση, ακαδημίες, εγκαταστάσεις, παροχές προς του φιλάθλους-πελάτες και να βοηθήσει στην ανάπτυξη της ακόμα και τώρα κρυμμένης δυναμικής που διαθέτει. Τα πρώτα δείγματα είναι ενθαρρυντικά. Αναβάθμιση προπονητικού κέντρου Μ.Ελιάς, τοποθέτηση σκέπαστρου στα Περιβόλια, οργάνωση αγωνιστικού τμήματος, στελέχωση ομάδας και ΠΑΕ, είναι τα πρώτα βασικά βήματα, τα οποία όμως αφενός χρειάζονται συνεχή υποστήριξη και αφετέρου δεν αρκούν.
Το οικονομικό
Το μεγάλο αγκάθι. Οι εποχές είναι εξαιρετικά δύσκολες και ο ΑΟΧ δεν γίνεται να μην επηρεαστεί. Τα παλιά χρέη, συν την μηδενική βοήθεια από την ΕΠΑΕ και την απαξίωση της κατηγορίας που αγωνίζεται, κάνουν το έργο του ακόμα πιο δύσκολο. Η διοίκηση καλείται να ανταπεξέλθει και χρειάζεται τη βοήθεια όλων. Ποδοσφαιριστών και αγωνιστικού τμήματος γενικότερα, τοπικών φορέων, επιχειρηματιών και φυσικά φιλάθλων.
Ο ΑΟΧ φέτος καλείται να βάλει τις βάσεις που δεν έβαλε τις προηγούμενες χρονιές. Αν καταφέρει και ριζώσει βαθιά, τότε θα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα. Το πιο δύσκολο!
Δεν τα κατάφερε ο ΑΟΧ στο Κύπελλο. Ήττα και πρόωρος αποκλεισμός από το Ρουφ. Ωστόσο το πρώτο τεστ της χρονιάς μπορεί να αποδειχθεί εξόχως χρήσιμο για τη πορεία. Καταρχήν το θετικό για τον ΑΟΧ είναι ότι αν και έχασε, εξέπεμπε μια ανωτερότητα απέναντι στον αντίπαλό του... Μπορεί γκολ να μην έβαλε αλλά από τη πρώτη σέντρα μέχρι το τελευταίο σφύριγμα ήταν εμφανώς καλύτερος, δημιούργησε πολλές ευκαιρίες, αλλά ήταν άστοχος και άτυχος.
Ίσως και λίγο επιπόλαιος ή ανώριμος αν θέλετε στη τελική προσπάθεια, κάτι λογικό από τη στιγμή που η ομάδα ειδικά από τη μέση και μπροστά έχει μόνο νεαρούς παίκτες με εξαίρεση τον Αντωνόπουλο σε …ρόλο παιδαγωγού. Σημειώστε, ότι οι έξι ποδοσφαιριστές συν τις τρεις αλλαγές τους που χρησιμοποίησε ο Πετράκης στο Ρουφ στη μεσαία γραμμή και την επίθεση έχουν μέσο όσο ηλικίας 23 χρόνια!
Ο 19χρονος Μπρατσιάνι, ο 20χρονος Ανωγειανάκης, ο 21χρονος Φαν Ντε Χουφτ, οι 22χρονοι Βουρβαχάκης, Αργυρίου και Σεληνιωτάκης, οι 25χρονοι Πλουσής και Βεστάκης συν τον 30άρη Αντωνόπουλου.
Ένα μάτσο νεαροί ταλαντούχοι και προικισμένοι παίκτες που θα ωριμάζουν παιχνίδι με το παιχνίδι αλλά και που όμως προς το παρών ζητάνε ψήφο εμπιστοσύνης και έχουν ανάγκη από στήριξη.
Οπότε και οι επιπολαιότητες και τα σκαμπανεβάσματα είναι και θα είναι μέσα στο πρόγραμμα, για την ώρα τουλάχιστον. Αυτό είναι ας πούμε το μείον, αλλά ακόμα και αυτό έγινε προς γνώση των ανθρώπων της ομάδας.
Και επειδή ήδη οι προπέτες και οι καλοθελητές άρχισαν το γνωστό τροπάρι καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε εξ’ αρχής ότι το καλοκαίρι ο Πετράκης δεν έλαβε εντολή να φτιάξει μια ομάδα να χτυπήσει το πρωτάθλημα, ούτε ομάδα της μιας σεζόν. Ανέλαβε (για αυτό άλλωστε επιλέχθηκε και ο ίδιος) να χτίσει μια ομάδα με προοπτική και μέλλον. Με ταλέντο, νιάτα και φιλοδοξίες που θα είναι σε θέση να πρωταγωνιστεί πολλά χρόνια.
Στα θετικά τώρα, η πιτσιρικαρία αυτή στο Ρουφ (κόντρα σε μια ομάδα που αντιπροσωπεύει το μέσο όρο της κατηγορίας) έβγαλε ζωντάνια, έβγαλε φρεσκάδα, έβγαλε ενέργεια και καθόλου φόβο παρά την όποια απειρία. Και αυτό θα αποτελέσει και τον οδηγό στο πρωτάθλημα.
Ο Πετράκης είδε, διαπίστωσε και εντόπισε και μπορεί να στεναχωριέται για την ήττα αποκλεισμό, αλλά από μέσα του χαμογελάει… Χαμογελάει γιατί ξέρει ότι μέσα από τέτοιες ήττες οι πιτσιρικάδες του θα ωριμάσουν και θα ατσαλωθούν νωρίτερα αλλά και γιατί βλέπει το δημιούργημα του να βαδίζει πάνω στο πλάνο που σχεδίασε.
Ε, και ο Γενάρης, αν χρειαστεί κάτι, είναι κοντά.
Υ.Σ.: Μετά της ευκαιρίας και εκ μέρους όλων των συντελεστών του athlitiko.gr θέλω να σας ευχαριστήσω όλους εσάς που μας στηρίξατε στο ξεκίνημά μας. Πριν από τέσσερις μέρες κλείσαμε δυο μήνες και μέσα σε αυτές τις 65 μέρες πέρασαν μέσα από τις σελίδες του athlitiko.gr σχεδόν 100.00 αναγνώστες. Ευχαριστούμε, πολύ και δεσμευόμαστε να κάνουμε ότι μπορούμε για να μεγαλώσει κι άλλο η παρέα μας.