Βασίλης Φουντουλάκης (9)
Η φετινή παρουσία του ΑΟΧ στη Γ' Εθνική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη... Οι απόψεις διίστανται και για το λόγο αυτό υπάρχουν διχογνωμίες ανάμεσα σε φιλάθλους, παράγοντες και λοιπούς που εμπλέκονται και ασχολούνται με την ομάδα...
Πολλοί λένε ότι ο ΑΟΧ είναι ποιοτικός αλλά δεν έχει την τύχη με το μέρος του... Άλλοι ότι οι επιλογές παικτών, σε μεγάλο ποσοστό είναι ατυχείς... Μεγάλη κουβέντα γίνεται και για τον προπονητή Γιάννη Πετράκη που έχει πολλούς οπαδούς και κάποιους ισχυρούς επικριτές!
Ωστόσο, θα φανούμε για ακόμα μια φορά κυνικοί και αριθμολάγνοι... Ο ΑΟΧ "πληρώνει" την ...ισορροπία δίχως τέλος, σε τεντωμένο σχοινί στην κατηγορία εξαιτίας του κάκιστου πρώτου γύρου που έκανε. Σε 10 ματς κατόρθωσε να πάρει μόλις 9 βαθμούς και να χάσει 21! Νούμερο που σίγουρα συνιστά μια παταγώδη αποτυχία! Τα αίτια είναι λίγο πολύ γνωστά και μπορεί να ανατρέξει κανείς στο ρεπορτάζ της ομάδας και μέσα στο athlitiko.gr...
Αντίθετα, ο ΑΟΧ στα 5 πρώτα ματς στο β' γύρο έχει ήδη κατακτήσει 8 βαθμούς, όσους σχεδόν σε όλο τον πρώτο γύρο.... Σαφής βελτίωση, αλλά ο βραχνάς που άφησε ως κληρονομιά ο πρώτος γύρος, δεν αντιμετωπίζεται εύκολα.
Η ομάδα δείχνει να πατάει καλύτερα σε αυτό το κομμάτι του πρωταθλήματος, αλλά ζητούμενο είναι οι παίκτες που την απαρτίζουν να αντέξουν στην πίεση... Η φτωχή συγκομιδή στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος δε σβήνει εύκολα και θα πρέπει να γίνει μια μίνι υπέρβαση στο δεύτερο γύρο για να επιτευχθεί ο στόχος της παραμονής...
Τη δεδομένη στιγμή, η παραμονή φαίνεται ότι θα παιχτεί στους 25-26 βαθμούς (μόνο οι Απόλλων και Πανηλειακός έχουν σωθεί δηλαδή)... Ο ΑΟΧ με 9 ακόμα βαθμούς είναι σίγουρα σωσμένος αλλά θα πρέπει να ιδρώσει πολύ για να πετύχει το ευκταίον...
Με την Καλαμάτα χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να πάρει κεφάλι στην υπόθεση παραμονή, αλλά όλα είναι ανοιχτά σε ένα πρωτάθλημα που, ούτως ή άλλως είναι "επιστημονικής φαντασίας"!
Παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα μια κόντρα (από τις γνωστές και δυστυχώς καθιερωμένες) για το ποιος φταίει που ο ΑΟΧ τη δεδομένη στιγμή βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας… Τα πυρά συγκεντρώνει σε μεγάλο ποσοστό ο προπονητής Γιάννης Πετράκης και σε δεύτερο πλάνο, η διοίκηση, κάποιοι παίκτες κτλ, κτλ…
Γράφω αυτό το άρθρο για να τονίσω το εξής ρεαλιστικό … Αυτή τη στιγμή δεν ενδιαφέρει κανέναν, αν έφυγε ή έμεινε ο Ραπτάκης, γιατί έφυγε ο Περράκης, γιατί έφυγε ο Τσεσμελής, γιατί δεν έμεινε ο Τσάτσος, γιατί ήρθε και έφυγε ο Κορδονούρης, γιατί δεν «έπιασε» ο Αργυρίου ή γιατί ήταν …κακό παιδί ο Τσιμπανάκος. Επίσης, κανέναν δεν ενδιαφέρει, τη δεδομένη στιγμή πάντα, τι έκανε η προηγούμενη διοίκηση, γιατί δεν ήρθε ο Άγγλος ή ο …Σαουδάραβας επενδυτής, ποιοι παίκτες παρακαλούσαν την νυν διοίκηση να επιστρέψουν το καλοκαίρι, πόσα χρέη έχουν καλυφθεί, ποια ενοίκια έχουν πληρωθεί… Θα μπορούσαμε επίσης να ασχοληθούμε με τον Αλή Ογλού, τον Προμπονά, τον Μαρκάκη, τον Δρακόπουλο, τον Σαλταπίδα και τον Λυκούδη…
Κύριοι, όλων των αντιμαχόμενων πλευρών –που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν διότι η ομάδα πρέπει να είναι ενιαία-, ο ΑΟΧ, τη δεδομένη στιγμή, πλησιάζοντας το μήνα Μάρτιο και μπαίνοντας στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, θέλει βαθμούς… Πόντους! 1,2,3,4, κτλ… Το θέμα είναι αγωνιστικά λογιστικό ή λογιστικά αγωνιστικό, αν μας επιτρέπεται η υπερβολή! Οι βαθμοί δίνουν ψυχολογία και επιτυγχάνουν τους στόχους. Σε πρώτη φάση, ο στόχος είναι η παραμονή… Να μείνει η ομάδα στην κατηγορία! Για το λόγο αυτό, πανάκεια αποτελούν οι βαθμοί στο πρωτάθλημα. Τα υπόλοιπα έπονται…Το καλοκαίρι θα υπάρχει χρόνος για εξαγωγή συμπερασμάτων, για το τι έφταιξε…
Επιπλέον, εκφράζοντας προσωπική άποψη θα ήθελα να τονίσω το εξής. Η ομάδα σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια να μαζέψει τους βαθμούς που απαιτούνται δεν θα πρέπει να αλλάξει ούτε στο ελάχιστο… Παίκτες ούτως ή άλλως δεν γίνεται να αλλάξουν τη δεδομένη στιγμή… Προπονητής όμως μπορεί… Θα ήταν καταστροφικό λάθος να συμβεί κάτι τέτοιο, μεσούσης της περιόδου… Πρώτον διότι τη δεδομένη στιγμή οι προπονητές που κυκλοφορούν ελεύθεροι και αγνώστου ποιότητας είναι και –κυρίως- θα έχουν να διαβούν ένα ολόκληρο …βουνό, έχοντας ταυτόχρονα να αντιπαρέλθουν την καχυποψία του κόσμου (στην πρώτη «στραβή»), με απρόβλεπτες συνέπειες… Δεύτερον, διότι ο Πετράκης με τα όποια λάθη έχει κάνει και ο ίδιος, είναι ο μόνος που, γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα μέσα στην ομάδα, μπορεί να επιδιώξει να την οδηγήσει στην επίτευξη των στόχων της…
Αν δεν τα καταφέρει, θα κριθεί στο τέλος της χρονιάς… Και στο κάτω κάτω, ας τελειώσει ο ΑΟΧ τη χρονιά, με τον ίδιο προπονητή που ξεκίνησε! Τα προηγούμενα χρόνια που τους άλλαζε σαν τα… υποκάμισα, δε πιστεύουμε ότι προέκυψε κάτι καλύτερο… -Ζητώ συγγνώμη από τον Γιάννη τον Μαρκάκη, διότι το 2009-2010, τη χρονιά της ανόδου στη Γ’, ήταν η μοναδική περίοδος που ο ΑΟΧ δεν άλλαξε προπονητή… Κατά σύμπτωση το τελικό αποτέλεσμα ήταν θετικό για την ομάδα-…
Είναι δεδομένο ότι έχουν γίνει πολλά και ποικίλα λάθη φέτος… Δεν υπάρχουν όμως τα χρονικά περιθώρια, τώρα, για την εξέτασή τους…Επίσης, έτσι όπως είναι τα πράγματα, η οποιαδήποτε αλλαγή, μπορεί να φέρει χειρότερα αποτελέσματα… Θα επρόκειτο για ρίσκο!
Τώρα, απαιτείται προσήλωση σε ένα πράγμα… Στο κυνήγι των βαθμών… Αυτούς που ο ΑΟΧ δεν έχει κερδίσει μέσα στο 2012…. Το ποδόσφαιρο δεν θέλει φιλοσοφία… Όταν δεν μπορείς να παίξεις την μπάλα που θα …χορτάσει το μάτι του φιλάθλου, τουλάχιστον επιδίωξε να πετύχεις το αυτονόητο… Τον ρεαλιστικό στόχο… Να πάρεις βαθμούς…. Όλα τα άλλα είναι περιττά τη δεδομένη χρονική στιγμή…
Αντίστροφη μέτρηση... Από το 10 έως το 1!
Γράφει ο Βασίλης Φουντουλάκης
Επειδή, το 2011 φτάνει στο τέλος του, δείτε ποια (κατά την άποψη του γράφοντος) ήταν τα 10 σπουδαιότερα γεγονότα της χρονιάς που μας αφήνει, για το χανιώτικο ποδόσφαιρο. Η μερίδα του… λέοντος ανήκει στους Πλατανιά και ΑΟΧ:
10. Ο τίτλος του Μινώταυρου στην πρώτη κατηγορία Χανίων… Ξεκίνησε σαν το ακλόνητο… αουτσάιντερ και κατέληξε με την…κούπα αγκαλιά, έναντι του ακλόνητου φαβορί, Κισσαμικού που ελπίζει φέτος να πετύχει το στόχο της ανόδου.
9. Η μεταγραφή του Παναγιώτη Κορδονούρη στον ΑΟΧ. Ένας παίκτης με σπουδαία καριέρα στα γήπεδα της Σούπερ Λιγκ (με τον Εργοτέλη κυρίως), έστω και στη «δύση» της καριέρας του φόρεσε τα «μπλε» και η μέχρι στιγμής παρουσία του στα παιχνίδια της χανιώτικης ομάδας, είναι οπωσδήποτε, θετική…
8. Αναμφίβολα, το «πήγαινε-έλα» του Τίμου Καβακά σε Χανιά και Λάρισα μονοπώλησε το ενδιαφέρον, σε μια δεδομένη περίοδο του καλοκαιριού. Ο Καβακάς συμφώνησε να ανανεώσει με τον Πλατανιά, εν συνεχεία ήρθε η πρόταση από τη Λάρισα. Έφυγε για βοηθός του Κρις Κόουλμαν, όμως, όχι για μεγάλο διάστημα. Ο Πλατανιάς ανέβηκε στη Β’ Εθνική, η διοίκηση του, επανα -προσέγγισε τον Καβακά, ο οποίος δεν μπορούσε να αρνηθεί την…πρώτη θέση στον πάγκο των «ερυθρόλευκων», της ομάδας που οδήγησε, έστω και με έμμεσο τρόπο, στη Β’ εθνική.
7. Η αλλαγή φανέλας τριών παικτών του ΑΟΧ που «μετακόμισαν» στο Μάλεμε. Τσεσμελής, Ραπτάκης και Δρακάκης έβγαλαν τα «μπλε» και φόρεσαν τα «ερυθρόλευκα» του Πλατανιά, γεγονός που προκάλεσε πλείστες αντιδράσεις των φιλάθλων του ΑΟΧ. Στο ίδιο πλαίσιο ανήκει και η μεταγραφή του προπονητή τερματοφυλάκων του ΑΟΧ Γιώργου Μουντάκη στον Πλατανιά. Στο φινάλε της μεταγραφικής περιόδου πάντως, υπήρξε μια (εν μέρει) αντιστροφή ρόλων, αφού ο ΑΟΧ πήρε τον πρώην παίκτη του Πλατανιά, Βασίλη Τσαρτσίδη, ως ελεύθερο.
6. Η μεταγραφή του Νίκου Κατσικοκέρη στον Εργοτέλη. Η ιστορία του επιθετικού από την Αμφιλοχία δηλώνει ότι, όποιος δουλεύει, αμείβεται. Ήρθε άγνωστος μεταξύ αγνώστων στα Χανιά, αλλά κατάφερε στα δύο χρόνια του στον Πλατανιά, να δείξει ποιος είναι και, να κάνει το μεγάλο άλμα για τα γήπεδα της Σούπερ Λιγκ. Βγήκε πρώτος σκόρερ στη Γ’ Εθνική και πλέον, έχει προλάβει να «ματώσει» τις αντίπαλες εστίες στην Α’ Εθνική, αποτελώντας αξιόπιστη λύση για την ομάδα του Εργοτέλη.
5. Το «αντίο» του Φαμπρίτσιο Πότσι από τον Πλατανιά και μάλιστα, με τον όχι ενδεδειγμένο τρόπο ήταν ένα γεγονός που ξάφνιασε, στο φινάλε του 2011. Ο Πότσι έκανε αποδεκτή την πρόταση της Λάρισας (που δεν ξέχασε τα συμβάντα με τον Καβακά), η διοίκηση του Πλατανιά… εξεμάνη διότι ο Πότσι δεν την είχε ενημερώσει και ο σπουδαίος αμυντικός μέσος έφυγε από τα Χανιά, όχι ακριβώς με τον τρόπο που θα επιθυμούσε και ο ίδιος, αλλά και η σημαντική παρουσία του στην ομάδα.
4. Η έλευση του Γιάννη Πετράκη στα Χανιά… Ο πολύπειρος κρητικός τεχνικός δεν είχε δουλέψει ποτέ στα Χανιά, μολονότι στο πρόσφατο παρελθόν, υπήρξε σοβαρό ενδεχόμενο για κάτι τέτοιο. Ο Πετράκης είπε το «ναι» στον ΑΟΧ και η έλευσή του στην πόλη μας, συνδυάστηκε με θερμή υποδοχή των οπαδών των «μπλε», που βλέπουν στο πρόσωπό του, τον άνθρωπο που θα οδηγήσει την ομάδα στις επιτυχίες…
3. Η οικονομική στενότητα σε Β’ και Γ’ εθνική κατηγορία, γεγονός που επηρεάζει άμεσα τους Πλατανιά και ΑΟΧ. Τα χρήματα των προηγούμενων ετών δεν υπάρχουν πια, ο ΟΠΑΠ δίνει, δε δίνει επιχορηγήσεις και οι δύο χανιώτικες ομάδες είναι αναγκασμένες να «χορέψουν» ένα χορό τον οποίο δεν έχουν επιλέξει, αλλά ταυτόχρονα, να αντιμετωπίσουν μυριάδες δυσκολίες για να τα βγάλουν πέρα, τη φετινή χρονιά.
2. Τα διοικητικά του ΑΟΧ απασχόλησαν σε μέγιστο βαθμό τη φετινή επικαιρότητα. Γενικές Συνελεύσεις, πααρασκήνιο, Ευθυμάκης, Ψυλλάκης, Jet Oil και πολλοί άλλοι ενεπλάκησαν στο καλοκαιρινό σήριαλ που είχε πολλά περισσότερα επεισόδια, από όσα αναμέναμε. Η αγωνία για το μέλλον της ομάδας έφτασε στο κατακόρυφο, αλλά τελικά δόθηκε λύση με την επιτροπή στήριξης της ΠΑΕ που οδηγεί αυτή τη στιγμή την ομάδα και η οποία έχει να αντιπαλέψει δεκάδες θέματα, οικονομικής φύσεως…
1. Η άνοδος του Πλατανιά στη Β’ Εθνική είναι αναμφίβολα το σπουδαιότερο γεγονός για φέτος. Η πρώτη χανιώτικη ομάδα που συμμετέχει στην κατηγορία, μετά από 30 περίπου χρόνια (και τον ΑΟΧ). Η άνοδος που δεν προήλθε με άμεσο, αλλά με έμμεσο τρόπο λόγω του σκανδάλου με τα στημένα αλλά και με τις μη νομότυπες ομάδες, αποτελεί τεράστια επιτυχία για την ομάδα του Πλατανιά, που την περασμένη περίοδο έκανε σπουδαία χρονιά στη Γ’ Εθνική. Μέχρι στιγμής μάλιστα, εντυπωσιάζει και στη Φούτμπολ Λιγκ αφού φιγουράρει στην πρώτη θέση της βαθμολογίας…
Μπορείτε φυσικά να μας υπενθυμίσετε κάτι που ξεχάσαμε ή να μας τονίσετε τις αντιρρήσεις σας…
Χρόνια πολλά σε όλους!
Παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες ημέρες, με ανοικτό το στόμα (κυριολεκτικά) την ιστορία που εκτυλίχθηκε στο Ρέθυμνο, με τον προπονητή μπάσκετ και εκπαιδευτικό (με σπουδαίο όνομα στην πόλη) που ασελγούσε, με τον πλέον απεχθή τρόπο, σε ανήλικα αγόρια. Περιστατικά που όσες φορές και αν επαναλαμβάνονται και όσες φορές και αν βγαίνουν στην επιφάνεια, πάντοτε δημιουργούν ακραία αρνητικά συναισθήματα… Συναισθήματα αποτροπιασμού και αηδίας!
Θυμάμαι ακόμα, την υπόθεση του Δουρή (ήταν το 1993 ή το 1994 αν δεν κάνω σοβαρό λάθος) πόσο είχε «ταρακουνήσει» το πανελλήνιο, σε εποχές ακόμα πιο συντηρητικές, από ότι η σημερινή. Φυσικά, καμία προοδευτική κοινωνία, καμία κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτό που έκανε –όλα αυτά τα χρόνια- ο Σειραγάκης.
Εδώ, δεν θα καταδικάσουμε τον Σειραγάκη. Αυτό είναι δουλειά των ανθρώπων που ο ρόλος τους, επιτάσσει να κάνουν αυτά που επιβάλλουν οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι. Ούτως ή άλλως, ολόκληρη η κοινωνία έχει καταδικάσει το γεγονός που έχει πολλές προεκτάσεις και συνέπειες, κυρίως για όσους επλήγησαν από αυτή την υπόθεση.
Το χειρότερο από όλα είναι, η φοβική κοινωνία του Ρεθύμνου (καταρχάς) που –δυστυχώς- «χτίζεται», μετά από αυτό το γεγονός. Είναι (ενστικτωδώς) φυσιολογικό, οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε οποιαδήποτε δραστηριότητα, να φοβούνται πλέον, το παραμικρό… Να υποπτεύονται ενδεχομένως, το παραμικρό και κάποιοι, να επιδιώκουν εκούσια ή ακούσια να απομονώσουν τα παιδιά τους, ώστε να περιορίσουν το ρίσκο μιας πιθανής αποπλάνησής τους…
Η λογική αυτή όμως καταδικάζει μια ολόκληρη κοινωνία σε απομόνωση… Μειώνει την παραγωγικότητά της, την καθιστά στάσιμη, μίζερη και παρακμασμένη…
Συν τοις άλλοις, η λογική αυτή καταδικάζει εκατοντάδες ανθρώπους του αθλητισμού που, για πολλά χρόνια φτύνουν… αίμα για να ανδρώσουν γενιές και γενιές αθλητών, σε διάφορα σπορ, χωρίς να είναι ανώμαλοι και παιδεραστές! Άνθρωποι οι οποίοι στην πλειονότητα εργάζονται χωρίς ή έστω, με την ελάχιστη πληρωμή για να πετύχουν στο έργο τους…
Οι άνθρωποι αυτοί κυρίως, θέλουν το σεβασμό αλλά και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας… Αυτό είναι το στοίχημα… Να γίνει κατανοητό ότι η υπόθεση Σειραγάκη είναι η εξαίρεση (κατάπτυστη φυσικά) που όμως δεν θα πρέπει να στιγματίσει τον κανόνα!
Εκτός και αν πλέον πιστεύουμε, ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αποκλειστικά, εγκληματιών, παιδεραστών και ανώμαλων! Αν υιοθετήσουμε αυτή την άποψη, έχουμε χάσει την ουσία…
Ο (υπερ) πολύτιμος Μάρκος και ο «αφανής» Παντζιαράς
Γράφει ο Βασίλης Φουντουλάκης
Μόνο ιδανικό μπορεί να χαρακτηριστεί το ξεκίνημα του Πλατανιά στο φετινό πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ. Οι «νεοφώτιστοι» έχουν καταφέρει να στρέψουν τα βλέμματα πάνω τους, σε πανελλήνιο επίπεδο, καθώς μπορεί να μην εντυπωσιάζουν με την απόδοσή τους, αλλά σίγουρα εκπλήσσουν τόσο με τα αποτελέσματα που έχουν φέρει, όσο και με την πειθαρχία που επιδεικνύουν, αλλά και την προσήλωση στον τελικό στόχο.
Προσωπικά, θα ήθελα να σταθώ σε δύο τομείς, που θεωρώ ότι αποτελούν ο μεν, το βασικό συστατικό της επιτυχίας, ο δε, έναν παράγοντα που έχει συμβάλλει αρκετά, στην μέχρι στιγμής, σπουδαία πορεία των «κόκκινων» στη Β’ Εθνική.
Αναμφισβήτητα, ο Μάρκος Μαραγκουδάκης αποτελεί τον «πυρήνα», εντός των γραμμών του γηπέδου, αυτής της καλοδουλεμένης, όπως φαίνεται, μηχανής του Πλατανιά. Μιλάμε για έναν παίκτη που μέχρι τώρα τα κάνει όλα μέσα στο γήπεδο. Στις πρώτες αγωνιστικές έχει σκοράρει το μοναδικό γκολ της ομάδας του με τον Πανθρακικό (που χάρισε και τη νίκη). Έδωσε την ασίστ στο φοβερό γκολ του Ναζλίδη στην Καλλιθέα, ενώ στην πρεμιέρα, στην Πάτρα (με την Παναχαϊκή) ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης της αναμέτρησης.
Ο Μαραγκουδάκης είναι ένας παίκτης που παίζει παντού. Δεξιά, αριστερά, σαν φορ, δίπλα στο φορ, πίσω από τον φορ, τρέχει ακατάπαυστα, πιέζει, μαρκάρει και κυρίως, ποτέ δεν υποχωρεί. Στο ματς με τον Πανθρακικό τραυματίστηκε στο
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι με τη μεταγραφή Μαραγκουδάκη το καλοκαίρι, οι άνθρωποι του Πλατανιά αγόρασαν… χρυσό και μάλιστα, σε καλή τιμή. Διότι αν θυμάστε, ο Μαραγκουδάκης ερχόμενος στον Πλατανιά το καλοκαίρι (από τη διαλυμένη Ρόδο) και με αβέβαιο το μέλλον του, (σχεδόν) αυτοπροτάθηκε στον Πλατανιά. Και τώρα, όλοι στην ομάδα πίνουν κρασί στο όνομά του…
Η άλλη παράμετρος που σας έλεγα παραπάνω «ακούει» στο όνομα, Ανδρέας Παντζιαράς. Καταρχάς, να το ξεκαθαρίσω διότι υπάρχουν και «πονηρά» μυαλά. Τον Ανδρέα Παντζιαρά δεν έτυχε ποτέ να τον συναντήσω από κοντά και έχουμε μιλήσει 4-5 φορές στο τηλέφωνο, στους 2 μήνες που έμεινε στα Χανιά. Το λέω αυτό για να τονίσω ότι, η άποψη που θα εκφράσω είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη, ενός απλού παρατηρητή.
Θέλω να πω λοιπόν, το εξής. Ποιος ήταν εκείνος που πραγματοποίησε την προετοιμασία το καλοκαίρι; Ο Παντζιαράς. Όταν λοιπόν βλέπουμε μια ομάδα να είναι οργανωμένη στο γήπεδο, να τρέχει, να έχει «αναπνοές», να έχει σύστημα, να είναι εν τέλει, «δουλεμένη» σίγουρα τα εύσημα ανήκουν στον προπονητή που έκανε την προετοιμασία το καλοκαίρι. Η ομάδα αυτή είχε… ταυτότητα από πέρυσι και διαπιστώνουμε, ότι ο Ανδρέας Παντζιαράς φρόντισε να μην αλλοιωθεί αυτή η ταυτότητα.
Θεωρώ ότι ο Τίμος Καβακάς, εν αντιθέσει με ότι είχε προσάψει πέρυσι -εμμέσως πλην σαφώς- στον Μίκι Τσίρκοβιτς (περί απροετοίμαστης ομάδας), φέτος πήρε στα χέρια του ένα σύνολο που, αν μη τι άλλο, βγάζει προς τα έξω, υγεία και που ο ίδιος μπορεί να το διαχειριστεί, όπως ο ίδιος επιθυμεί.
Επειδή λοιπόν, δεν έχουν αποδοθεί τα… εύσημα στον Ανδρέα Παντζιαρά, θα το κάνω εγώ ως απλός παρατηρητής του έργου του. Διότι καλό είναι να λέγονται ενίοτε και τα θετικά και τα αρνητικά.
Σημείωση: Δεν μπορεί να λησμονηθεί ότι άμεσοι συνεργάτες του Ανδρέα Παντζιαρά κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Πλατανιά ήταν και οι κύριοι Τσακαλίδης και Μουντάκης που συνεχίζουν στην ομάδα…
Τα καταφέραμε λοιπόν (εκτός και αν γίνουν συγκλονιστικά πράγματα στο ματς με τη Γεωργία). Η Ελλάδα βρίσκεται με το ενάμιση…πόδι στα τελικά του EURO 2012, που θα γίνει στην Ουκρανία και την Πολωνία, γεγονός που αποτελεί πραγματική «όαση» στη «μαυρίλα» που μας διακατέχει τους τελευταίους –αρκετούς- μήνες!
Δεν θέλουμε να ευλογήσουμε τα «γένια» μας, αλλά προχτές σας έγραφα ότι το Ελλάδα-Κροατία θα είναι ένα κλειστό ματς, με πολύ τακτική, που δεν θα ξεφύγει από το “under” και που η Ελλάδα θα χρειαστεί και λίγο τύχη για να πάρει τη νίκη. Όπερ και εγένετο, μολονότι το φοβήθηκα όταν άκουσα ότι ο Μπίλιτς θα κατεβάσει μια άκρως επιθετική ομάδα, με στόχο τη νίκη.
Μετά από ένα άθλιο πρώτο ημίχρονο, όσον αφορά την εμφάνισή μας, η Ελλάδα μπήκε δυνατά στην επανάληψη, έκανε μια καλή φάση (Γκέκας) και στη δεύτερη ουσιαστικά, καλή της ευκαιρία πέτυχε το 1-0, με το Σαμαρά. Φάση που είχε αρκετή δόση τύχης, αφού η μπάλα στρώθηκε στον Έλληνα φορ που «εκτέλεσε» τον Κροάτη τερματοφύλακα. Το ποδόσφαιρο όμως θέλει την τύχη και στην προκειμένη περίπτωση, η τύχη συνοδεύει τους δυνατούς…
Ποιος θα το φανταζόταν (επαναλαμβάνω ότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζουμε τι έγινε στο Γεωργία-Ελλάδα, πιστεύουμε να πήραμε αυτό που θέλαμε) ότι η μικρή –και- ποδοσφαιρικά Ελλάδα, που μάλιστα πλήττεται ένα ολόκληρο καλοκαίρι από στημένα, δωροδοκίες και παντός είδους, ατασθαλίες θα κατάφερνε να πάει για τρίτη σερί φορά σε τελική φάση πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος (2004,2008,2012)…Συνολικά για τέταρτη φορά, αφού υπήρχε και η συμμετοχή μας στο Κύπελλο Εθνών (όπως λεγόταν τότε) του 1980, με τον Χανιώτη Γιάννη Δαμανάκη (γέννημα θρέμμα του ΑΟΧ και παίκτη του ΠΑΟΚ τότε) στη σύνθεση της Ελλάδας…
Σαν τη μύγα μες στο γάλα αυτή η Εθνική, μπροστά στην … κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τίποτε δεν είναι τυχαίο, διότι πλέον έχει καθιερωθεί ως μια σημαντική δύναμη στην Ευρώπη και στον κόσμο. Μπορεί να άλλαξε ο προπονητής, αλλά η «μαγιά», η νοοτροπία, η σοβαρότητα, ο προγραμματισμός, το πώς αντιμετωπίζει τις υποχρεώσεις της αυτή η ομάδα παραμένουν προτερήματα, αναλλοίωτα.
Αυτή η Εθνική έχει δεχτεί (ειδικά μετά το 2004) ανελέητη κριτική πανταχόθεν! Έχει φάει απίστευτη λάσπη… Αντέχει όμως στο χρόνο… Και όχι μόνο αυτό…Κλείνει στόματα! Πολλά στόματα! Ακόμα και του γράφοντος (γιατί σε αυτή τη ζωή πρέπει να υπάρχει αυτογνωσία και αυτοκριτική), αν και θα επιμείνω ότι, εάν η αλλαγή Ρεχάγκελ με Σάντος είχε γίνει νωρίτερα θα είχαμε δει ενδεχομένως, ακόμα καλύτερα πράγματα…
Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία… Προς το παρόν…πάμε EURO!
Λέω σήμερα να ξεφύγω από τα δικά μας, τα χανιώτικα δηλαδή και να αναφερθώ στο μεγάλο ραντεβού της Εθνικής μας ομάδας, την Παρασκευή το βράδυ… Το μεγαλύτερο ραντεβού σε αυτή την προκριματική φάση και η σημαντικότερη πρόκληση για τους παίκτες μας. Ελλάδα-Κροατία, με την Ελλάδα να θέλει νίκη για να πάρει, εκτός απροόπτου την πρώτη θέση… Με οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα μένει δεύτερη και θα διεκδικήσει, μέσω μπαράζ, την πρόκριση στο EURO 2012.
Η Ελλάδα δεν υπέρ-ομάδα αλλά όπως έχει αποδείξει, είναι ομάδα… Το Εθνικό μας συγκρότημα έχει αποδείξει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια και δη, από τότε που πήρε την πρόκριση στο «μαγικό» EURO 2004, ότι τέτοιου είδους παιχνίδια, τα κερδίζει ή καλύτερα, ξέρει να τα κερδίζει…
Η υπομονή είναι ένα χαρακτηριστικό που διαθέτει η Εθνική μας, σε αντίθεση με την εν γένει νοοτροπία του Έλληνα. Αυτός είναι και ο λόγος που η Εθνικής Ελλάδας έχει προοδεύσει. Έχει στο DNA της, έχουν ενσωματωθεί καλύτερα σε αυτό, στοιχεία που δεν έχουμε ως Έλληνες. Για να μην είμαστε υπερβολικοί, στοιχεία που δεν έχει καταφέρει να αναδείξει ο νεο-Έλληνας, μολονότι τα διαθέτει. Υπομονή, πίστη και αίσθημα νικητή.
Το παιχνίδι με την Κροατία, αν μας επιτραπεί μια πρόβλεψη, θα είναι κλειστό… Οι «μετρ» του στοιχήματος θα έλεγαν, ότι δεν θα ξεφύγει από το «Άντερ». Εμάς, ως Εθνική, μας συμφέρει αυτό… Είναι το μοτίβο που μας βολεύει… Η έδρα του Καραϊσκάκη θα είναι ένα έξτρα όπλο στην προσπάθεια της ομάδας του Σάντος.
Εδώ πλέον, δεν μετράει το «αν έχουμε καλή άμυνα και μέτρια επίθεση», ή αν ο Σάντος παίζει 4-3-3 ή 4-4-2 ή οποιοδήποτε άλλο σύστημα… Εδώ θα μετρήσει πέραν των όποιων συστημάτων το «θέλω να κερδίσω». Εδώ που φτάσαμε, είμαστε ένα βήμα από το 4ο EURO στην ιστορία μας… Αν το θέλουμε (και με λίγη τύχη) θα τα καταφέρουμε…
Κάτι τελευταίο. Το παιχνίδι με την Κροατία μου θυμίζει σε πολλά, το κομβικής σημασίας παιχνίδι (στο ΟΑΚΑ τότε),της Εθνικής απέναντι στη Δανία το 1998, για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Γαλλίας, όπου με νίκη θα παίρναμε το εισιτήριο… Δυστυχώς, τότε, ο Σμάιχελ και η παρέα του κράτησαν το 0-0 και μας άφησαν εκτός… Τώρα ας ελπίσουμε να είμαστε εμείς στη θέση των Δανών.
Θα γίνουν τα πρωταθλήματα ή να ...φύγουμε;
Γράφει ο Βασίλης Φουντουλάκης
Φοβερά πράγματα συμβαίνουν το φετινό καλοκαίρι, που πλέον είναι… φθινόπωρο, μολονότι ο καιρός, λόγω των σχετικά υψηλών θερμοκρασιών, μας ξεγελάει… Μέσα στο «ντελίριο» της οικονομικής κρίσης και των -χωρίς ίχνος υπερβολής- απάνθρωπων μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση, το ελληνικό ποδόσφαιρο βιώνει και αυτό με τη σειρά του, την μεγαλύτερη κρίση του, ενδεχομένως στην ιστορία του…
Από πού να ξεκινήσουμε. Από το πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ που διεξάγεται με 14, αντί για 16 ομάδες; Που κάθε αγωνιστική είναι «πετσοκομμένη»; Που στο πρωτάθλημα υπάρχει ακόμα η «Ομάδα Α» και η «Ομάδα Β», λες και πρόκειται για εξίσωση πρώτο βαθμού; Έχει ξεκινήσει ένα πρωτάθλημα, εκείνο της Α’ Εθνικής και δεν ξέρει κανείς πού θα οδηγήσει και πώς θα τελειώσει…
"Μπαλαντέρ" στην όλη ιστορία, οι Ολυμπιακός Βόλου και Καβάλα... Τη μία μένουν στην Α', την άλλη πέφτουν στη Β', μετά ξαναμένουν και μετά πέφτουν στη Δ'... Ας ελπίσουμε ότι τέλειωσε αυτή η υπόθεση...
Εκείνα που μας ενδιαφέρουν όμως, σαν Χανιά, είναι τα πρωταθλήματα Β’ και Γ’ Εθνικής και επί της ουσίας της Γ’. Καμία ένδειξη δεν υπάρχει αυτή τουλάχιστον, τη στιγμή ότι, έστω μέσα στον Οκτώβριο θα ξεκινήσουν τα συγκεκριμένα πρωταθλήματα. Φάκελοι ομάδων ελλιπείς, ομάδες μπλεγμένες στο στοίχημα και σε δωροδοκίες, ομάδες που διαλύονται, καθώς δεν μπορούν να αντιπαλέψουν την οικονομική δυσπραγία τους. Στον αντίποδα, οι ομάδες που κατηγορούνται ή βρίσκονται στο «μάτι του κυκλώνα», κάνουν εφέσεις στις πρωτοβάθμιες αποφάσεις και ξανά, νέες εφέσεις και μπλοκάρουν τις διαδικασίες διότι η νομοθεσία είναι «λερναία ύδρα»… Και εκεί που λέμε ξεμπλέκουμε, βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο!!
Φαύλος κύκλος!
Δείτε πόσο καιρό περιμένουμε την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού να βγάλει το περιβόητο πόρισμά της για τους φακέλους των ομάδων της Β’ και της Γ’ Εθνικής… Από Πέμπτη σε Τρίτη και από Δευτέρα σε Παρασκευή…
Τώρα, ειδικά που λέγεται (και το είπε ο Αναπληρωτής Αθλητικός εισαγγελέας Μανώλης Αντωνακάκης) ότι θα βγουν στο φως της δημοσιότητας και άλλες ομάδες, νέες (κοντά στις 15) και των τριών Εθνικών κατηγοριών, που φαίνονται μπλεγμένες σε ύποπτες «συναναστροφές», ο Θεός ξέρει τι άλλο έχουμε να δούμε και πότε θα ξεμπλέξουμε από αυτή την ιστορία…
Φυσικά δεν λέμε «όχι» στο να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο, αρκεί οι όποιες αποφάσεις ληφθούν να είναι άμεσες, γρήγορες και ουσιαστικές!
Μήπως και κάποια στιγμή δούμε και λίγο μπάλα… Ειδάλλως, ας αναβληθούν για φέτος τα πρωταθλήματα της Φούτμπολ Λιγκ και της Φούτμπολ Λιγκ 2… (ο στομφώδης τίτλος μας μάρανε), μέχρι να ξεχωρίσουμε, τους «καθαρούς» από τους «βρώμικους».
Να πάμε και εμείς σπίτια μας (που λέει ο λόγος)...
Κάθε νέα προσπάθεια απαιτεί και έναν χαιρετισμό, απαιτεί μια εισαγωγή, πολλές φορές...βαρύγδουπη για να προϊδεάσει για αυτό που επίκειται να ακολουθήσει. Άποψή μου είναι ότι πλέον ο κόσμος έχει βαρεθεί τις εισαγωγές, τα "μπλα-μπλα" και τους -σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι όλες- ανούσιους και ανερμάτιστους ρητορικούς λόγους.
Θέλω να πω το εξής, χωρίς να κουράσω: Είμαστε το αθλητικό site των Χανίων, athlitiko.gr. Από τη στιγμή αυτή θα επιδιώξουμε, με όποιο τρόπο μπορούμε και όπως δυνάμεθα, να σας ενημερώνουμε για ότι συμβαίνει στον αθλητισμό των Χανίων, αλλά και ευρύτερα της Κρήτης. Δεν κρύβουμε ποιοι είμαστε και να είστε σίγουροι, ότι δεν θα κρυβόμαστε πίσω από το...δάχτυλό μας.
Ξέρουμε ότι θα κάνουμε λάθη, ξέρουμε ότι θα έχουμε παραλείψεις, αλλά στόχος μας είναι, τους προαναφερθέντες ανθρώπινους παράγοντες, να τους μειώσουμε στο μέγιστο βαθμό, ώστε να μην "αλλοιώνεται" η ενημέρωση.
Καλή αρχή σε εμάς και κυρίως, καλή ανάγνωση σε εσάς...